In memoriam

Zeer recent hebben wij een vrijwilliger van onze kring moeten afgeven. 

Op 28 januari kregen we het bericht dat Erik Vanhaleweyk onverwacht was overleden op 50-jarige leeftijd. Erik had al langer problemen met het stappen en het stond als kind al vast dat hij nooit een sportman zou worden. De voorbije jaren werd dit een steeds groter probleem voor hem en sinds vorig jaar had hij de hulp nodig van een stok, later de rollator. Dat hield hem echter niet tegen om er telkens bij te zijn en vooral om te willen mee-werken. Al ging het soms moeizaam voor hem. Toegeven stond niet in zijn woordenboek. Ruim twee jaar geleden al stierf zijn zus Marleen, ook occasioneel vrijwilliger bij Scilla, aan die spierziekte.

Wanneer Erik medewerker is geworden bij Scilla weet ik niet precies, maar het moet al ruim 20 jaar zijn. Hij was mee actief in de groep die begin jaren 2000 op de toenmalige kinderboerderij verschillende activiteiten ontplooide. De meeste van hen waren nog samen Chiroleider geweest. Daar is ook de Sprookjeswandeling ontstaan waaraan Scilla is gaan meewerken en later volledig heeft overgenomen en verder uitgebouwd toen de kinderboerderij er mee stopte. Zowat die ganse ploeg, Erik incluis, is mee overgestapt naar Scilla en heeft zijn werking mee ingezet voor onder meer de Midzomernachtwandelingen. Hieruit is ook de technische ploeg ontstaan van Scilla die tal van onze activiteiten op die manier ondersteund.

Dat maakte ook dat Erik mogelijk wel één van onze meest veelzijdige vrijwilligers was, want Erik is eigenlijk helemaal geen technieker. Hij was opgeleid tot bakker, patissier, heeft daar ook in gewerkt en was nadien ook praktijkleerkracht bakkerij in de bakkerijschool te Wemmel.  De ganse dag rechtstaan in een praktijklokaal werd echter te moeilijk en hij kon aan de slag als hulpkok en patissier in het revalidatiecentrum van Hooydonck in Zandhoven. Maar bakken zat hem in het bloed en de armen.

Hij ontpopte zich dus niet alleen tot kabelleger en aansluiter van verlichting in het bos, of ontsteker van vuurwerk en wel meer van die jobkes van de technische ploeg. Hij ging ook broodbakken in bakovens ten velde, koekjes maken met de kinderen en desserten voor verschillende gelegenheden bij Scilla. Mee mosselen kuisen, koken met Jan z’n ploeg en al wat daar maar bewoog. Toen het stappen en rechtstaan moeilijker werd, zocht en vond hij zijn ding aan de afrekentafel van de toog en inkom. Het was hem allemaal om het even. Er bij zijn, meewerken, de ploeg… dat was zijn drijfveer. En ondanks dat alles en met zijn wat ernstig gezicht zat er ook nog heel wat verdoken humor in dat hoofd. Ironie en vooral zelfironie was hem niet vreemd.

We gaan Erik bijzonder hard missen. Tijdens de mooie afscheidsviering op 7 februari in een bijna volle kerk waren er zeer veel medewerkers van Scilla aanwezig om samen afscheid te kunnen nemen. De verslagenheid was groot en Erik zijn talenten vervangen zal niet eenvoudig zijn. 

Patrick Anthoni